|
Cechy:
Olcha zielona to bardzo rozłożysty krzew (rzadko małe drzewko), o gęstych pędach.
Osiąga wysokość do 4 m. Tworzy liczne pędy wygięte na kształt kosy.
Roczne pędy o oliwkowozielonym lub czerwonobrunatnym kolorze są nieco spłaszczone i lekko filcowato owłosione.
Pąki odstające, stożkowate, okryte 4-6 purpurowobrunatnymi lub zielonawymi, orzęsionymi łuskami, czasami nieco lepkie.
Liście jajowate lub eliptyczne, o długości do 6 cm, zaostrzone, brzegi podwójnie piłkowane.
Nerwy wyraźnie widoczne, w liczbie 5-10 par, w kątach nieco owłosione.
Olcha zielona jest jednopienna (odzielne kwiatostanach męskie i żeńskie występują na tej samej roślinie).
Przed zimą na gałązkach występują kwiatostany męskie i żeńskie, które kwitną dopiero na wiosnę.
Zakwitają równocześnie z rozwojem liści (kwiecień-maj) i są wiatropylne.
Owoce kuliste lub jajowate, silnie zdrewniałe, przypominają wyglądem malutkie szyszki. Owoce zawierają oskrzydlone orzeszki.
Długo utrzymują się na roślinie.
Rozmaitości:
W Polsce jest gatunkiem wysokogórskim. W Bieszczadach występuje ponad górną granicą bukowych lasów, zarasta połoniny a także
opuszczone pola uprawne. Szczególnie obficie rośnie wzdłuż potoków.
Często spotykana w Bieszczadach i Tatrach. Spełnia tam podobną rolę, jak kosówka - zapobiega erozji i utrwala zbocza.
Obecnie zwiększa swój zasięg schodząc z wysokich gór w dół.
Jej pyłek, podobnie, jak pozostałych gatunków olchy powoduje alergię.
Pochodzenie:
Występuje w Ameryce Północnej, w Europie i w Azji (m. in. na Syberii i na Kamczatce).
W Polsce na naturalnych stanowiskach występuje wyłącznie w Bieszczadach i Tatrach, wysoko w górach.
|
