Ambrowiec amerykański kora
Cechy:
Ambrowiec amerykański w swojej ojczyźnie osiąga wysokość do 45 m. Posiada szerokostożkowatą
koronę i prosty pień pokryty głęboko bruzdowaną ciemno szarą korowiną. Wydaje często odrośle korzeniowe, ale
w Polsce nieliczne. Pędy czerwonobrunatne, często z korkowymi naroślami, jak u wiązu polnego. Ulistnienie skrętoległe. Liście dłoniasto klapowane, szerokości 10-18 cm, u nasady sercowate, o pięciu długich, odlegle piłkowanych klapach, z wierzchu błyszczące i ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, z kępkami brunatnych włosków w kątach nerwów, po roztarciu pachnące. Jesienią liście przebarwiają się wspaniale na kolor purpurowofioletowy lub żółty. Kwiaty rozdzielnopłciowe, niepozorne, bezpałkowe, męskie w zbitych główkach zebranych w wyprostowane, szczytowe grona, żeńskie również w główkach, lecz zwisających na długich szypułkach. Owocostany kuliste, średnicy do 3 cm, zwisające, złożone z licznych, twardych torebek, szczelne ze sobą zrośniętych i opatrzonych na szczycie długim, kolczastym wyrostkiem. Nasiona oskrzydlone, najczęściej po 2 w torebce (pozostałe niewykształcone). Podobnie jak u
platana, owocostany pozostają przez cała zimę na drzewie.
Pochodzenie:
Ameryka Północna - południowo-wschodnie obszary od Nowego Jorku i Illinois do Florydy i Missisipi.
Rozmaitości:
Rośnie na terenach wilgotnych, często w dolinach rzek i nad jeziorami. W naszych warunkach klimatycznych ambrowiec amerykański wyrasta zwykle w niewysokie drzewa. W młodości jest wrażliwy na niskie temperatury. Może być polecany tylko dla zachodniej Polski. Wymaga żyznych, dostatecznie wilgotnych gleb i osłoniętych, ciepłych stanowisk. Jedno z najpiękniejszych drzew parkowych, w wspaniałych, efektownych barwach w okresie jesieni. Przede wszystkim do sadzenia pojedynczo lub w luźnych grupach na dużych powierzchniach trawników. Rozmnaża się z nasion, które u nas nie dojrzewają i trzeba je sprowadzać z krajów o łagodniejszym klimacie.
Lokalizacja:
Arboretum w Powsinie.
- -
|
