Cechy drzewa:
Głowocis chiński to drzewo iglaste, zimozielone rosnące do kilku metrów wysokości. Wzrost bardzo powolny. U nas często w postaci wysokiego krzewu. Kora podobna do kory cisu - miedzianobrązowa, łuszcząca się podłużnymi pasami.
Liście. Igły nieco podobne do cisowych ale dłuższe, nawet do 10 cm długości. Ustawione dwurzędowo w jednej płaszczyźnie.
Kwitnienie i nasiona. Roślina dwupienna. Kwiaty umieszczone w kącikach igieł. Nasiona dość duże, odwrotnie jajowate do elipsoidalnych, o guzowatym wierzchołku, przypominają orzeszki. Te orzeszki to strobile, czyli osnówki zawierające w sobie właśnie nasiona. Są początkowo zielone, a następnie brązowieją. Rosną po kilka, a nawet kilkanaście sztuk w szypułce. Dojrzewają dopiero w drugim roku.
Pochodzenie: Chiny.
Rozmaitości:
Jeszcze jakiś czas temu głowocisy klasyfikowano w osobnej rodzinie głowocisowatych (Cephalotaxaceae). Bardzo dobrze znosi przycinanie. W swojej ojczyźnie często bywa stosowany na żywopłoty. Stosowany w medycynie ludowej i tradycyjnej w terapiach antynowotworowych.
Gatunek ten został po raz pierwszy wprowadzony przez Roberta Fortune'a (1812–1880), którego kolekcjonerzy pomylili nasiona z nasionami Głowocisu Fortune'a. Jest słabo odporny na nasze większe mrozy (wytrzymuje raczej tylko do -20°C) i trzeba go osłaniać i sadzić w osłoniętych miejscach na ciepłych stanowiskach.
Drzewa podobne: Z daleka jest podobny do torrei kalifornijskiej albo do długoigłowych odmian cisu. Głowocisy między sobą są bardzo podobne.
Lokalizacja zdjęć: Arboretum w Rogowie.