Parocja perska - rodzina oczarowate

Gatunki parocji: tylko jeden gatunek - parocja perska jest spotykany w Polsce głównie w ogrodach dendrologicznych i kolekcjach hobbystycznych.


Parocja perska, parrocja perska, żelazne drzewo (Parrotia persica)

Cechy drzewa: Parocja perska pierwszy liśćParocja perska gałązka wiosną Parocja perska to małe drzewo do 8 metrów wysokości lub krzew o wielu pniach do kilku metrów wysokości. W Polsce nie osiąga takich rozmiarów. Korona najczęściej rozłożysta. Kora odchodzi nieregularnymi płatami ukazując odcienie brązu i żółci, przypominając korę platana.
Liście. Liście podobne do bukowych, aczkolwiek są barwy znacznie żywszej zieleni i z bardziej wyrazistymi nerwami. Na jesieni wspaniale przebarwiają się w odcienie czerwieni, żółci i pomarańczy.
Kwiaty. Kwiaty czerwone bez płatków korony. Pojawiają się już pod koniec zimy na nagich gałązkach.

Pochodzenie: Persja, Iran.

Rozmaitości: Parocja perska spód liściParocja perska pokrój drzewa Parocję perską cechuje bardzo powolny wzrost - zaliczana jest do grupy żelaznych drzew. To drzewa o najtwardszym drewnie i bardzo trudnym do obróbki. Dzięki temu drzewa te są odporne na ataki wszelkich mikroorganizmów, pleśni, gnicie czy inne uszkodzenia. Generalnie preferuje gleby urodzajne. Jest wysoka tolerancyjna na wapno. Odporna na przycinanie - daje się formułować wedle upodobań np. w celu odkrycia pnia lub kształtowania rozłożystej korony. Nazwa drzewa pochodzi od nazwiska niemieckiego przyrodnika i podróżnika F.W. Parrota. Odporna na nasze mrozy.

Drzewa podobne: Parocja perska kolory jesieniąParocja perska pierwsze przebarwienia Liście przypominają mniej znane u nas oczary.

Lokalizacja zdjęć: Arboretum w Powsinie, park w Żelazowej Woli, Ogród Botaniczny w Łodzi.


- -


- Drzewa Polski - Atlas drzew -