Cechy drzewa:
Świerk Brewera to duże drzewo rosnące u nas do wysokości 20 metrów, a w swojej ojczyźnie nawet do 40 metrów. Jednak roczne przyrosty są niewielkie. Posiada charakterystyczny, płaczący pokrój i zwisające długie pędy. Każda gałązka tworzy kurtynę. Płacący pokrój stanowi dobre przystosowanie do obfitych opadów śniegu. Wysoka odporność na surowe, śnieżne zimy pozwala świerkowi Brewera zasiedlać wyższe stanowiska górskie w tym nawet same szczyty.
Igły. Igły długości 4 cm, koloru sinozielonego i błękitnoszarego. Są promieniście rozłożone wokół pędu i nie kłują.
Kwiaty. Klasyczne dla rodzaju.
Szyszki. Szyszki trochę dłuższe niż u pozostałych świerków do 15 cm długości i 2 cm szerokości. W młodości purpurowe, a po dojrzaniu czerwonobrązowe. Posiadają zaokrąglone łuski i zakrzywione szypułki. U nas raczej nie szyszkuje.
Pochodzenie: USA - Kaliforia, Oregon, Góry Klamath i Siskiyou.
Rozmaitości: Spotykany głównie w kolekcjach hobbystów i arboretach. Badania DNA wykazują, że świerk Brewera to żywa skamieniałość - bardzo stary, reliktowy gatunek przypominający wspólnego przodka wszystkich świerków. Odkryty w 1863 roku najprawdopodobniej w Black Butte, na zachód od Mount Shasta, przez amerykańskiego botanika Williama Henry’ego Brewera, profesora botaniki na Uniwersytecie Yale. Jednak nie został on opisany naukowo aż do ponownego odnalezienia go przez Thomasa Howella w 1884 roku. Najstarszy świerk Brewera w Polsce rośnie w Kórniku - został posadzony w 1928 roku.
Drzewa podobne: Pokrój i ułożenie gałązek są na tyle charakterystyczne, że ciężko go pomylić z innymi drzewami, chociaż same igły mogą nieco przypominać jodłę kalifornijską.
Lokalizacja zdjęć: Arboretum w Kórniku, Arboretum Wirty, Arboretum w Powsinie, Żyrardów.